ثانیه های خاموش
« به ثانیه هایی که می آیند امید نداشته باش
به این " آنی " ها که می آیند و نمی مانند
به این فاحشه ها که خندهاشان دروغ است و اشک هاشان...»
( درد مبهمی در گوشم احساس می کنم .)
...
...
یاد ماهی های سفره ی هفت سین می افتم
که هرسال در باغچه ی خانه مان خاک می شوند.
یاد بادبادک هایی که برایشان دنباله می ساختم ، بلند...؛
و برنمی گشتند؛ چه با دنباله ، چه بی دنباله.
یاد امّ یُجیب هایی که برای مادر بزرگ خواندیم و
روبانی شد بر قاب عکسش.
...
(opeth رو روی تکرار گذاشته ام که تا صبح بخواند. تکانی به خودم می دهم ، سیگار رو از روی میز و لیوان رو از پشت پنجره برمی دارم. این فندک هم که مثل همیشه روشن نمی شه...)
...
این روز ها خیلی چیز ها مثل همیشه برایم روشن نمی شوند. ثانیه هایم خاموشند.
"اگر به خانه ی من آمدی،
برای من ای مهربان"
چراغ نیاور!
که به خاموشی ثانیه هایم عادت کرده ام.
...
( گوشم درد می کند
انگار کسی در گوشم فریاد می زند؛
زجه می زند ؛
می خندد؛
...)
این مطالب وب نوشته های من است و کاملا بداهه .تصحیح شان نمی کنم .همینند که هستند .ناپخته و خام