هیچک

خیالِ خامِ تو حتی ، به کافه ی "Lorca "نیامده و ...
نیامده و ...
تلخ شده ...
این تُرک ِ من ، هر روز ...

سکوت می کنم و سکوت ... و

خیره می شوم به کتاب

مجسمه ای شده ام

از همیشه ...
هنوز ...

و رویِ ِ ِ ِصندلیِ ِ ِ ِ لهستانیِ ِ ِ ِ میانه یِ ِ ِ ِ کافه 

نشسته ام و ...
نیامده ای و ...
نشسته ام و ...
نیامده ای و ...
نشسته ام هر روز
زمان کشیده تر شده انگار در نبودن تو
و ثـــــــانــــــیـــــــــــــــــــــــــــــــه هایم
دراز (مثل روز)
نه نقشی از نگاه تو در فال خالی قهوه...
نه روی صندلی ات ، تار مویــی از دیروز...
...و سایه ای که نشسته ست...
و قهوه می خورد
و کتاب ...
...و سایه ای که چشم دوخته ...
به جای خالي تو ...
هنوز ...

 پ.ن1:  این آهنگ ِاین روزهای کافه است.    "  نیامده ای و نَشد ... نیامدی و نَشد ...  
                                                             نیامدست و مـــی نَشوَد ... نخواهد شد   "    

پ.ن2: نشد جواب بگیرم سلام هایم را ...

پ.ن3: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد         بسوختیم در این آرزوی خام و نشد