من انتهای سرخ بودم

بر شاخه ای بلند

   ...که دستی ندید

       ...که چشمی نچید

             ...که اووووفتـــاد

...

فنجان قهوه ای

          پر از فالهای" تو"...

           که ("لطفا غلیظ و تلخ!")...

             که ("لب نزدی عزیز!")…

               -روی میز مـــــــــــــاند-

...

من سالها ست مرده ام!

و این دود سرد

تنها نشانه ی مانده از آه های من است.

...

افسانه را فراموش کن که ققنوس قصه ام

 خاکستر و آواز ، آتش و پرواز 

همه را به باد داد.