شب است دوباره و باز قرص بي اعصاب

كه مثل لاشه ي بي حس نه مرده اي  و نه خواب

تمامِ زندگي ات ، مرگ نصفه و نيمه

تمامِ دلخوشي ات ، يك حباب ِ روي آب

...

شبي عزيز يكي و " نه لفظاً كه از ته دل ..."

شبي تمامي پاكيت ، يك "وقاحت " ناب !

براي هرچه كه بودي جويي نمي ارزي

براي هر چه نبودي كنايه اي درياب !

به زخم  ْزخم ِ زبانش بمير ! ... مي ارزد !

كه فحش يا متلك ... دوست ! كرده خطاب

شبي به هيكل و بالات ، ريده ... شاشيده

بيا خيال كن همه چیزش گز است و شراب !

...

شبت تمام می شود و خوابی  نمی گیرد

تو را از اینهمه اندوه و غصه ؛ عذاب

بمیر هیچک ِ! تنها زمان ْ زمان ِ تو نیست

به جمع ِ قرص و رگ و تیغ بکن تو حساب

به فالی از حافظ  و ترانه ای خوش باش

ببین "صلاح کار کجا و من  ِ خراب  ِ "خراب...